กระเหรี่ยงคอยาว จ.แม่ฮ่องสอน

รู้จักกันในชื่อกะเหรี่ยงคอยาว ส่วนใหญ่อพยพมาจากพม่า จากรัฐ คะยิ่น หรือกะยิ่น (Ka Yin) ที่มีเขตติดต่อกับจังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นการอพยพหนีภัยการตอสู้ของกะเหรี่ยง (ติดอาวุธ) กับทหารรัฐบาลพม่า เมื่อปี พ.ศ.2528

สำหรับกะเหรี่ยงทางภาคเหนือและทางตะวันตกของไทย เรียกกะเหรี่ยงว่า " ยาง" เป็นกะเหรี่ยงที่อยู่ในเมืองไทยมานานแล้ว พอๆกับเผ่าอื่นๆ แต่กะเหรี่ยงทางภาคเหนือไม่ได้ใส่ห่วงคอ หรือเจาะใบหู เหมือนกับที่พบเห็นในจังหวัดแม่ฮ่องสอน

กะเหรี่ยง หากแยะแยกลงไปก็จะประกอบได้วยเผาย่อยๆอีกหลายเผ่า เช่นกระเหรี่ยงที่นิยมนำห่วงทองมาร้อยที่คอ หรือกะเหรี่ยงคอยาว บางเผ่าก็นิยมเจาะหูใส่ครื่องประดับ จนหูที่เจาะมีขนาดใหญ่ขึ้นทุกวัน

กะเหรี่ยงในเมืองไทย ถือว่าเป็นชนเผ่าที่มีประชากรมากที่สุด ทั่วประเทศมีราว 2 พันหมู่บ้าน มีจำนวนทั้งสิ้น 4 แสนคน กระจายอยู่นับสิบๆจังหวัด ทั้งภาคเหนือ ภาคกลาง และภาคตะวันออก ประกอบไปด้วย 4 กลุ่มย่อย ได้แก่

สะกอ หรือยางขาว เรียกตัวเองว่า ปกฺกะญอ เป็นกลุ่มที่มีประชากรมากที่สุด

โป เรียกตัวเองว่า โพล่ ส่วนใหญ่อยู่ในเขตจังหวัดแม่ฮ่องสอน เชียงใหม่ และลำพูน

ปะโอ หรือ ตองสู อาศัยอยู่ในเขตจังหวัดแม่ฮ่องสอน

บะเว หรือ คะยา อาศัยอยู่ในเขตจังหวัดแม่ฮ่องสอน

(ติดตามรายละเอียดที่นี่)