ทริปภาคเหนือ แพร่ น่าน  ลำปาง

ตอนที่ 1 Phrae Province เที่ยวเมืองแพร่ตอนที่ 1
(เดินทางมกราคม ปี54)


ไปภาคเหนือคราวนี้จะพาไปเที่ยวจังหวัดแพร่ น่าน และลำปาง  เมืองแห่งวัฒนธรรมของล้านนาที่ยังพอให้เห็นความดั่งเดิม  ต่างจากเมืองท่องเที่ยวอื่นๆของภาคเหนือที่ความเจริญกำลังรุกคืบจนน่าเป็นห่วง

แต่ก่อนที่จะไปเที่ยวภาคเหนือ  ก็จะขอเลี้ยวรถพาไปดูสถานการณ์ไทยรบเขมรที่ชายแดนอำเภอกันทรลักษ์  ในจังหวัดศรีษะเกษกันก่อน  เพราะข่าวทีวีในค่ำคืนนี้รายงานกันเป็นระยะๆทั้งทีวีไทยพีบีเอส และช่อง 11

รบกันบ้างก็ดีเพราะอึมครึมมานาน  ไม่ต่างกับหม้อน้ำที่มีแรงกดดันสูงและพร้อมที่จะระเบิดออกมาทุกเมื่อ  ไม่ระเบิดวันนี้  พรุ่งนี้ก็คงระเบิด  เพราะผู้นำเขมรที่มีชื่อว่านายฮุนเซน  รู้ๆกันอยู่ว่าไม่ต่างกับนักเลงช่างกล  ที่พร้อมจะคว้าไม้มาฟาดหัวพี่ไทยได้ทุกเมื่อ

ถือเป็นความซวยของประเทศเขมรที่มีผู้นำแบบนี้  ก่อนหน้านี้ก็เห็นการกระทำอันสุดถ่อยมาเป็นระยะๆ  นับแต่คบกับผีบ้านผีเมืองจากไทยที่ชื่อ ทักษิณ ชินวัตร  หรือนายกรัฐมนตรีเลวที่สุดในโลกจากสื่อต่างประเทศที่แต่งตั้งให้เมื่อปีที่แล้ว  ขณะเดียวกันก็เป็นตัวเสนียดจัญไรของแผ่นดินไทย  ที่คนไทยเกือบทั้งประเทศมอบตำแหน่งอันทรงเกียรตินี้ให้ 

คนไทยเลวๆแต่ฮุนเซนดันแต่งตั้งให้เป็นที่ปรึกษาเศรษฐกิจของเขมร  ไม่โง่ก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรแล้ว

คบคนชั่วคนชั่วพาไปหาผิดตามสุภาษิตไทยและแขมร   มันเป็นแบบนี้นี่เอง 

เห็นข่าวจากทีวีเมื่อคืนนี้รู้สึกว่าทั้งทีวีไทยกับช่อง 11 ดูจะตื่นเต้นกับเหตุการณ์เขมรมากไปหน่อย  โดยเฉพาะทีวีไทยทีวีเสรี  คนอ่านข่าวทำหน้าตาตื่นเหมือนถูกผีหลอก  คงตื่นเต้นกับข่าวมากเกินไป

สมัยนี้ใครบริโภคข่าวทีวีต้องทำใจกันหน่อย  เพราะความตื่นเต้นและความรุนแรงที่ปรากฏบนจอ  มันไม่ต่างกับเป็นการขายสินค้าอย่างหนึ่ง  โดยคนดูอาจไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกชักจุง   สื่ออาศัยเหตุการณ์แบบสดๆร้อนๆหรือข่าวด่วน  ซึ่งนึกจะทำอะไรก็ได้  โดยหารู้ไม่ว่าเป็นการยัดเยียดความรุนแรงให้กับสังคมได้อย่างแนบเนียน 

ดีที่คืนนั้นคนไทยไม่บ้าระห่าไปบุกเผาสถานฑูตกัมพูชาที่ย่านเหม่งจ๋าย ถ.ประชาอุทิศ ถึงเผาก็คงไม่ยาก เพราะอาคารสถานฑูตอยู่ห่างกำแัพงเพียงแค่ 3-4 เมตรเท่านั้นเอง

สื่อโทรทัศน์็มักจะพูดแต่ความรุนแรงของคนอื่น  แต่สิ่งที่สื่อนำเสนอคราวนี้มันก็ไม่ต่างกัน  ยิ่งลงรายละเอียดมากไปก็ยิ่งทำให้ดูเหมือนว่าไทยแพ้เขมร  การเข้าไปสอบถามเหตุการณ์จากทหารชั้นผู้น้อยที่บาดเจ็บก็ต้องระวัง นายทหารระดับบังคับบัญชาก็ควรบอกกล่าวว่าทหารทุกคนไม่ควรให้สัมภาษณ์กับสื่อโดยเด็ดขาด ตามระเบียบทั่วไปของทหารในสถานการณ์ตึงเครียดมันก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว และถือปฏิบัติกันในทุกประเทศ คำพูดที่พาซื่อของทหารชั้นผู้น้อยมันจะเป็นภัยได้ในภายหลัง หรือเป็นการชี้โพลงให้กระรอก หรือภาพที่ทหารโอดโอยจากความเจ็บปวด ก็ไม่ควรนำออกอากาศ เพราะเป็นการทำลายขวัญและกำลังใจของทหาร

ครั้นจะบอกว่า สื่อไทยไม่นำเสนอ สื่อต่างประเทศก็คงเสนอเอง ก็ช่างมันปะไร คนไทยส่วนใหญ่ก็ดูสื่อทีวีไทยนี่แหละ จะมีกี่คนที่ติดตาม CNN หรือ BBC ของต่างประเทศ จะทำอะไรก็ต้องนึกถึงคำว่า ประเทศไทย หรือคนไทยกันบ้าง

ภาพเลือดสีแดงสดจากร่างของทหารหาญ  เสียงพูดคุยหรือตะโกนของผู้คนในเหตุการณ์  มันเหมือนกับว่าเราแย่แน่แล้ว  ถึงแม้ว่าจะยังไม่มีรายงานคนตายในตอนนั้น  แต่ภาพที่ออกมามันบ่งบอกว่าไทยเสียหายอย่างหนัก  ทหารถูกส่งมาโรงพยาบาลอยู่ในลักษณะที่ร่อแร่คนแล้วคนเล่า  เสื้อเกราะของทหารมีเลือดแดงฉาน  น่ากลัวจริงๆ  

ฟันธงเลยว่านี่คือความรุนแรงจากทีวีไทยทีวีเสรี ที่ช่องนี้พร่ำเรียกร้องให้สื่อต่างๆยุติการใช้ความรุนแรง  แต่ตัวเองกลับทำเสียเอง ไม่ต่างกับว่าแต่เขาอีเหนาเป็นเอง 

ภาพจากทีวีไทย  คนเขมรเห็นแล้วคงปรบไม้ปรบมือเป่าปากด้วยความสะใจว่านี่ไงฝีมือเขมรนะเฟ้ย   สามารถเรียกเลือดจากทหารไทยได้  ซึ่งภาพเหล่านี้มันสร้างกำลังใจให้กับคนเขมรและทหารเขมรไม่ไช่น้อยจนอยากจะรบกับไทยใจจะขาด และคิดว่าารบกับไทยแล้วคงชนะแน่

จรรยาบรรณของสื่อดูเหมือนจะของดพิจารณาชั่วคราวในสถานการณ์นี้ 

นี่คือการค้าหรือหลักการตลาดอย่างหนึ่งที่มักพบในข่าวกันเป็นประจำ เพื่อเพิ่มเรตติ้ง และหวังคว้ารางวัลจากการเสนอข่าว

เหตุการณ์ชุมนุมที่เกิดขึ้นในบ้านเมืองเสื้อเหลือง-เสื้อแดง ก่อนหน้านี้ก็เป็นทำนองเดียวกัน  จนมีหน่วยงานที่ทำโพล หรือทำผลสำรวจสรุปออกมาว่า  สื่อโทรทัศน์มีส่วนกระตุ้น ปลุกเร้าความรุนแรง  และรับไม่ได้กับการนำภาพข่าวความรุนแรงที่ออกอากาศซ้ำไปซ้ำมา หรือทำเป็นภาพประกอบข่าวทุกครั้ง ไม่ต่างกับพวกซาดิสหรือพวกสติวิิปลาส

สื่อบ้านเราดูเหมือนไม่ค่อยจะคำนึงว่า สิ่งที่เสนอไปนั้นจะมีผลกระทบอย่างไร  โดยเฉพาะทางด้านจิตใจของทหารและต่อคนไทยที่ดูโทรทัศน์  ไม่ได้กลั่นกรองเลยแม้แต่น้อยว่าภาพใด หรือคำพูดใดควรออกอากาศหรือไม่  เรียกว่ามากับแบบดิบๆ และไปกันแบบดิบๆ  เลือดกระเด็นเต็มหน้าจอโทรทัศน์

นี่คือสงครามระหว่างไทยกับเขมรนะ ไม่ไช่การถ่ายทอดสด คู่มวยชิงเหรียญทองโอลิมปิค

จำเป็นด้วยหรือที่แย่งชิงกันเสนอข่าว หรือชิงความเป็นเจ้า มันรีบร้อนกันถึงขนาดนั้นเลยหรือ ตัดแค่ภาพนิ่งมาก่อน จากนั้นก็ค่อยๆเรียงลำดับเหตุการณ์ให้ภาพมันออกมาดูดี เหมาะสม ไม่ดีกว่าหรือ

สื่อก็มักจะอ้างแต่เสรีภาพในการนำเสนอ  จะทำอะไรก็ถูกไปหมด  คนอื่นอย่ามาสอนมาสั่ง  จากนั้นไม่นานก็คงตั้งวงเสวนาออกทีวี  เชิญนักวิชาการหน้าเดิมๆมาพูดคุยในเรื่อง ยุติการใช้ความรุนแรง  ทั้งๆที่ตนเองเป็นหัวหอกหรือเป็นผู้สร้างความรุนแรงนั้นเสียเอง

คงต้องใช้เวลาสักระยะกับเรื่องวิจารณญาณในการนำเสนอ  หรือรอให้สมองมีปัญญา แล้วจึงจะพิจารณาให้รอบคอบมากกว่านี้

อย่าลืมว่านี่เป็นการรบระหว่างไทยกับเขมร  ไม่ไช่ยิวกับอาหรับที่อยู่ห่างไกล  จะทำอะไรก็ต้องนึกถึงคนไทยนึกถึงสังคมไทยที่ได้รับผลกระทบโดยตรง

เขมรรบกับไทย บอกตรงๆว่าไม่ได้ตื่นเต้นกับเรื่องนี้มากนัก  รู้อยู่แล้วว่าหากเขมรมีผู้นำแบบนายฮุนเซน  ก็ต้องเป็นแบบนี้ 

ถามว่าทำไม

ก็ต้องตอบว่าฮุนเซ็นเป็นผู้นำแบบนักเลงไงละ  นักเลงที่ไม่ยิงปืนเปรี้ยงปร้างนั้นมันผิดวิสัยไปหน่อย ขณะเดียวกันการแสดงพลังแบบนี้ก็เหมือนแสดงความแข็งแกร่งให้คนเขมรได้ศรัทธา ยอมรับนับถือในความเป็นผู้นำ

เช่นเดียวกับเกาหลีเหนือที่ตราบใดยังเป็นคอมมิวนิสต์ และชอบข่มขู่  เกาหลีใต้ก็อาจถูกเกาหลีเหนือบอมม์เรือรบ หรือต้องรบกันชนิดอีกไม่จบไม่สิ้น

ประเทศติดกันรบรากันถือเป็นเรื่องปกติ  และหากจะนับความเสียหายที่เกิดขึ้นระหว่างไทยกับเขมรในคราวนี้ถือว่าแค่น้ำจิ้ม  เหตุการณ์ 3 จังหวัดภาคใต้ยังรุนแรง ยาวนาน และมีความเสียหายมากกว่านี้  คนไทยจึงไม่ควรตื่นตระหนกไปกับเหตุการณ์ตามที่สื่อกำลังปลุกเร้าให้เกิดอารมณ์ร่วม

เที่ยวชายแดนที่ศรีษะเกษกันแล้วก็มาเที่ยวเหนือกันดีกว่า 

คราวนี้ตั้งใจจะไปเที่ยวเมืองน่าน  จังหวัดเล็กๆที่อยู่ตอนเหนือทางทิศตะวันออก  เขตติดต่อกับประเทศลาว  แต่คนส่วนใหญ่ที่ไปเที่ยวภาคเหนือคงอยากไปเที่ยวจังหวัดยอดฮิตติดอันดับเช่นเชียงใหม่  เชียงราย  หรือแม่ฮ่องสอนกันมากกว่า   ทั้งนี้ก็เพราะเป็นจังหวัดที่มีแหล่งท่องเที่ยวที่น่าสนใจ   โดยเฉพาะอยากสัมผัสกับอากาศหนาว   ยิ่งเห็นแม่คะนิ้งหรือเกล็ดน้ำแข็งบนยอดหญ้าก็ยิ่งดี

ส่วนจังหวัดอื่นๆนั้นก็ให้ความสำคัญรองๆลงไป  หรืออย่างมากก็เป็นแค่เส้นทางผ่านที่น่าแวะ  คงคงน้อยคนนักที่ตั้งใจจะไปเที่ยวจังหวัดแพร่ หรือน่าน  ซึ่งเป็นจังหวัดเล็กๆ แต่น่าสนใจทางด้านวัฒนธรรม  โดยเฉพาะวิถีชีวิตแบบเรียบง่าย   

การเดินทางสู่แพร่ - น่าน

จากกรุงเทพเมื่อเข้าสู่นครสวรรค์ก็จะพบกับแยกใหญ่หลังผ่านสะพานเดชาติวงศ์  สะพานที่คนทั่วไปมักจะได้ยินบ่อยครั้งเมื่อถึงเทศกาลปีใหม่หรือสงกรานต์   เพราะเป็นคอขวดและรถติดเป็นประจำ  บางปีรถติดกันแบบมโหฬาร 

ข้ามสะพานมาแล้วถึงจะมีทางแยกสองเส้นทางที่มุ่งสู่ภาคเหนือ  สายหลักตรงไปกำแพงเพชรจนถึงเชียงใหม่  อีกสายหนึ่งก็จะแยกออกทางขวา  มุ่งหน้าไปยังอุตรดิตถ์  และพิษณุโลก  ใครจะไปจังหวัดแพร่-น่านก็ให้เลี้ยวขวา

แพร่-น่าน  เคยไปเที่ยวเมื่อหลายปีก่อน  ยังประทับใจกับความเป็นเมืองเล็กๆแต่เรียบง่าย  จนคิดว่าหากมีโอกาสก็จะมาเยือนอีกในครั้งต่อๆไป

สองจังหวัดนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ยังคงความดั่งเดิมตามแบบฉบับของเมืองล้านนาอย่างไม่เสื่อมคลาย  จังหวัดใหญ่ๆเช่นเชียงใหม่ ลำปาง  เชียงราย  เริ่มหาดูบรรยากาศแบบพื้นเมืองได้ยากขึ้น  แต่แพร่กับน่านยังมีให้เห็นอยู่มากมาย  จะว่าไปแล้วก็คล้ายกับเชียงใหม่ย้อนยุค  สมัยที่ในตัวเมืองยังเต็มไปด้วยอาคารร้านค้าที่สร้างด้วยไม้สัก

ใครที่เคยไปเที่ยวหลวงพระบาง ประเทศลาว หรือเมืองเชียงคานของหนองคาย   หากประทับใจในความเป็นเมืองวัฒนธรรม  หรือเมืองสงบที่น่าอยู่น่าอาศัย  ผู้คนมีแต่ความจริงใจใส่ซื่อ   หากมีโอกาสมาที่แพร่และน่าน  ก็จะพบว่าไม่ต่างกันมากนัก  โดยเฉพาะบรรยากาศสบายๆ  ไม่เร่งรีบ ผู้คนก็น้อย รถราก็น้อย แตกต่างกับหลายจังหวัดที่มีแต่ความเจริญทางวัตถุ  ทำให้บรรยากาศดั้งเดิมจางหายไปอย่างรวดเร็ว

จังหวัดเชียงใหม่นั้นมีความเจริญมาก  และเชื่อว่าหลายคนคงอยากไปเที่ยว   ก็แนะนำว่าควรไปเที่ยวเสีย  จะได้รู้ว่าเชียงใหม่นั้นมีเสน่ห์และมีความสวยงามกันอย่างไร 

แต่ถ้าหากว่าเคยไปบ่อยแล้ว  หรือเบื่อแล้ว  ไปกี่ครั้งก็รถติดวุ่นวาย ไม่ต่างกับกรุงเทพ  ก็อยากแนะนำให้มาเที่ยวเมื่อแพร่ กับเมืองน่าน  สองเมืองคู่แฝด  หรือเมืองพี่เมืองน้อง   ที่ยังมีดีตามแบบฉบับของล้านนา มาแล้วก็จะเห็นด้วยตา และรู้สึกได้ด้วยใจ

แพร่และน่าน อาจอยู่ไกลปืนเที่ยงไปหน่อย  แต่ก็สามารถเดินทางโดยรถยนต์ได้อย่างสะดวกสบายและไม่ไกลจากกรุงเทพฯมากนักหากเป็นคนชอบเดินทาง 

แพร่อยู่ห่างจากกรุงเทพประมาณ  555 กม. ส่วนน่านอยู่เลยจากแพร่ไปอีกราว 115 กม.  สองข้างทางในเขตแพร่และน่านจะเต็มไปด้วยป่าสัก  และเป็นสินค้าส่งออกให้กับประเทศไทยในสมัยอดีตเมื่อราวร้อยกว่าปีก่อน

ป่าไม้ทางภาคเหนือของไทยเป็นสิ่งที่อังกฤษต้องการเข้ามาครอบครอง หรือยึดล้านนาไว้เป็นอาณานิคม หลังพม่าตกเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษได้ไม่นาน  เพียงแต่ว่าล้านนามีความใกล้ชิดสนิทสนมกับสยามประเทศมากกว่าลาวและเขมร  ที่ต่อมาสองประเทศนี้ได้ตกเป็นเมืองขึ้นของฝรั่งเศส

อังกฤษต้องการมีอิทธิพลเหนือล้านนาโดยออกอุบายมาหยั่งเชิง เพราะหากไม่รับเงื่อนไขก็อาจส่งกำลังยึดครอง เหมือนกับประเทศอื่นๆที่โดนมาแล้ว

โดยสมเด็จพระราชินีฯจากอังกฤษส่งราชทูตมาทูลขอ เจ้าหญิงดารารัศมี ธิดาของพระเจ้าอินทวิชยานนท์(เจ้าเมืองล้านนาในสมัยนั้น) ไปเป็นพระราชธิดาบุญธรรม  พร้อมกับจะแต่งตั้งให้เป็น  "Princess Of Siam" หรือเจ้าหญิงแห่งสยาม  ทั้งๆที่สยามในเวลานั้นก็คือประเทศไทยในสมัยของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 5   เรียกว่าข้ามหน้าข้ามตาประเทศไทย ซึ่งอังกฤษก็รู้อยู่แล้วว่าล้านนาในเวลานั้นยังเป็นเมืองขึ้นของไทย

แต่พระเจ้าอินทวิชยานนท์ เจ้าเมืองเชียงใหม่ในสมัยนั้น กลับยกเจ้าหญิงดารารัศมีให้เป็นพระชายา(มเหสี) ของรัชกาลที่ 5 แทน  พร้อมกับยกเมืองล้านนาให้มารวมกับประเทศสยาม  หรือรวมเป็นประเทศเดียวกัน ต่อมาเมืองล้านนามีชื่อเรียกใหม่ว่า มณฑลพายัพ

ป่าไม้สักทางภาคเหนือจึงรอดพ้นจากการยึดครองของอังกฤษ  ซึ่งหมายถึงว่าล้านนารอดพ้นจากการตกเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษไปด้วย อาจเป็นเพราะเกรงใจพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ที่พระองค์ทรงเจริญสัมพันธไมตรี กับประเทศมหาอำนาจอื่นๆ

สมัยรัชกาลที่ 5 อังกฤษได้เข้ามาช่วยเหลือไทยทางด้านการทำไม้ โดยมีพื้นที่การทำไม้อยู่ทางจังหวัดภาคเหนือตอนบนได้แก่เชียงใหม่  ลำปาง  แพร่ และน่าน  โดยเฉพาะจังหวัดแพร่และน่านเป็นพื้นที่มีไม้สักขึ้นหนาแน่นมากที่สุด

ไม้สักเป็นทรัพยากรทางธรรมชาติที่มีมานานของภาคเหนือ  ช้างไม้แกะสลักที่เห็นกันดาษดื่นก็มีที่มาจากการใช้ช้างลากท่อนซุงที่อยู่ในป่าทางภาคเหนือในอดีต  ปัจจุบันการสัมปทานป่าไม้ได้ยกเลิกไปนานหลายปีแล้ว   ช้างลากซุงจึงลดบทบาทตั้งแต่นั้นมา  เหลือแต่เพียงมีไว้เพื่ออนุรักษ์และเพื่อการท่องเที่ยวเท่านั้น

ปัจจุบันป่าสักที่มีมากที่สุด หรือป่าปลูก   ถ้าให้เดาแล้วก็ต้องบอกว่าที่แพร่และน่าน น่าจะเป็นป่าผืนที่สมบูรณ์ที่สุด   แต่อนาคตอีกไม่นานก็เชื่อว่าป่าเหล่านี้คงจะถูกบุกรุกจนกลายเป็นสวนยางพาราในที่สุด  ใครไม่เชื่อลองนั่งรถผ่านไปทั้งสองจังหวัดก็จะเห็นเองว่ามีสวนยางขึ้นมาแทนป่าสักในหลายพื้นที่  ยางราคาดี  ทำให้ทั้ง ไทย ลาว  เวียดนาม และประเทศจีน  ต่างก็เร่งปลูกกันใหญ่

อนาคตหากปล่อยให้เป็นโดยไม่มีกฏเกณฑ์  คนไทยเราก็คงกินยางพาราแทนข้าว  เพราะพิ้นที่ปลูกข้าวคงกลายเป็นสวนยางกันหมด  ราคายางตกต่ำก็ตัวใครตัวมัน หรือเจ้งกันเป็นแถบๆ   

เที่ยวเหนือคราวนี้ตั้งใจจะไปเที่ยวเมืองน่าน มีเป้าหมายอยู่ที่อำเภอรอบนอกหรือแหล่งท่องเที่ยวที่อยู่บนภูเขา  เห็นมีหลายแห่งที่น่าสนใจเช่น อุทยานแห่งชาติดอยภูคา  แต่จะอยู่ไกลแค่ไหนก็ยังไม่ทราบเพราะไม่เคยไป ที่อื่นๆก็ไม่รู้จัก เช่นบ่อเกลือ หรือชุมชนชาวเขา

วันนั้นออกจากกรุงเทพก็สายโด่ง   แถบหลงทางในเส้นทางที่จะไปบางปะอินอีกหลายกิโล  กะว่าจะไปทางลัด เพื่อเอาของไปให้ญาติิ ที่ไหนได้ขับรถหลงทางจนหงุดหงิด  สาเหตุที่หลงก็เพราะป้ายบอกทางไม่ชัดเจน หรือป้ายหายไปดิ้อๆ  กว่าจะรู้ตัวก็ขับรถจนเข้าเขตตัวเมืองอยุธยาเรียบร้อยแล้ว

เย็นนี้คิดว่าจะไปให้ถึงดอยภูคาจังหวัดน่าน  แต่ไปไม่ถึง  เพราะยังอยู่อีกไกล  อีกอย่างหนึ่งจุดหมายปลายทางก็เป็นถนนบนภูเขา  ว่าแล้วก็หาที่พักที่เมืองแพร่ก่อนดีกว่า   ถึงแพร่ก็เย็นมากแล้ว  ถามคนโน้นคนนี้เสร็จก็ได้ชื่อนครแพร่ทาวเวอร์ที่ได้รับการแนะนำ ส่วนอีกแห่งหนึ่งรู้สึกว่าอยู่ห่างออกไป คิดว่าเอาที่นี่ก็แล้วกัน   

“นครแพร่ทาวเวอร์ “ เป็นโรงแรมใหญ่อยู่กลางเมือง   ราคาก็ไม่แพงห้องละ 600 บาท  แต่บอกตรงๆว่าไม่ประทับใจกับโรงแรมนี้นับตั้งแต่ก้าวลงจากรถ  ก้นบุหรี่และเศษกระดาษมีอยู่ทั่วไป  ไม่เว้นแม้กระทั่งบรรไดขึ้นโรงแรม  พื้นพรมในลีฟท์ก็เก่าคร่ำคร่า  ออกจากลีฟท์ก็เห็นเศษกระดาษตกตามมุมต่างๆเป็นแห่งๆ โทรศัพท์ในห้องพักก็ใช้การไม่ได้

โรงแรมขนาดใหญ่ย่านกลางเมือง  ภายนอกก็ดูดีแต่ภายในแล้วรับไม่ได้จริงๆ  จึงต้องทำใจ  คิดแต่ว่าขอแค่ซุกหัวนอนก็แล้วกัน   

อาจดูเป็นเรื่องส่วนตัวที่เขียนเรื่องนี้ แต่เห็นว่าหากไม่สะท้อนออกไปเจ้าของโรงแรมหรือคนเมืองแพร่ที่เคยมาใช้บริการก็อาจเห็นว่าที่นี่ก็ดีแล้ว  ทั้งที่บ้านอื่นเมืองอื่นดีกว่านี้มากมาย และในระดับราคาที่พักใกล้เคียงกัน

โรงแรมที่เห็นๆมาเค้าพัฒนาไปมากแล้ว   บางโรงแรมแม้จะดูเก่าไปบ้างก็คงไม่มีใครว่าหากภายในมีความสะอาดสะอ้านตามสมควร  ไม่ไช่ขาดการเอาใส่ดูแลกันแบบนี้  

ประเทศเวียดนามมีโรงแรมไม่น้อยที่ดูเก่าและออกจะเชยๆ   แต่ภายในโรงแรมและในห้องพักกลับมีความสะอาดตา  ไม่มีแม้กระทั่งกลิ่นบุหรี่   เรียกว่ามาเที่ยวเวียดนามหลายครั้งแต่ไม่เคยผิดหวังในเรื่องที่พัก  ทั้งๆเป็นโรงแรมระดับ 3 ดาว  ยิ่งไปเที่ยวนครวัด-นครธม ในเมืองเสียมเรียบของเขมรแล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง  ทุกอย่างดูดีจนเกินคาด ประทับใจคนไทยทุกคน

กลับมาที่โรงแรมนครแพร่ทาวเวอร์ต่อ   โรงแรมนี้สามารถทำให้ดีได้โดยไม่ต้องลงทุนอะไรมากนัก เพียงแค่ทำความสะอาด โดยเฉพาะห้องน้ำชั้นล่างบริเวณล็อบบี้ สกปรกเกินบรรยาย และดูเหมือนไม่ได้ดูแลมาหลายวัน  โถปัสสาวะชายจำได้ว่ามี 3 เสียไป 2 ใช้ได้แค่ 1  ที่เสียไป 2 ก็สกปรกและกลิ่นเหม็นอีกต่างหาก

แพร่เป็นจังหวัดที่เล็ก  แหล่งท่องเที่ยวก็มีน้อย  ใครมาเที่ยวแล้วเจอสภาพแบบนี้  คงเผ่นหนีกันเป็นแถวๆ 

หากตัดเรื่องโรงแรมที่ว่านี้ออกไป   แล้วเอาแต่เรื่องดีๆก็ต้องบอกว่า  เมืองแพร่ไม่พลุกพล่านจอแจเหมือนจังหวัดใหญ่ๆ   บรรยากาศที่ดูย้อนยุคมีให้เห็นอยู่ทั่วไป  ไม่ต่างกับลำปางหรือเชียงใหม่ในอดีต 

ในค่ำคืนตั้งใจจะออกมาเดินเล่นในเมืองและหาข้าวปลาทาน  บรรยากาศขณะเดินเล่นไม่ต่างกับมาเที่ยวเวียงจันทน์ สปป.ลาว  เมืองที่มีความสงบเงียบ  ผู้คนมีอัธยาศัยดี 

เมืองแพร่ในราวสองทุ่ม  ร้านรวงเริ่มปิด  รถราตามถนนเริ่มน้อยลง  บรรยากาศแบบนี้หาได้ยากเต็มที เงียบสงบอะไรจะปานนั้น

คืนนั้นเดินจากโรงแรมไปไม่ไกลก็นั่งรถสองแถวต่อไปยังสี่แยกประตูชัย  หรือตลาดโต้รุ่ง  ย่านนี้ดูคึกคักกว่าที่อื่นๆ  ทานเสร็จก็จะกลับที่พัก  แต่ปรากฏว่าหารถ กลับไม่ได้   รถสองแถวไม่มี  มอเตอร์ไซด์รับจ้างก็กลับบ้านกันหมดแล้ว ทางเดียวคือเดินกลับโรงแรม

กว่าจะถึงโรงแรมก็เล่นเอาจนเหนื่อย  อาศัยว่าเดินไปก็ดูบ้านดูเมืองกับแบบเพลิดเพลินเจริญใจ แถมอากาศก็เย็นสบาย เดินกันไปคุยกันไป  ไม่นานก็ถึงโรงแรม  หากคิดเป็นระยะทางน่าจะราว  3 กม. หรือพอๆกับเดินจากอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิจนถึงสะพานควาย

ใครไปเที่ยวในต่างจังหวัดหากมีโอกาสก็แนะนำว่าควรเดินดูบ้านดูเมืองกันบ้างจะได้เห็นภาพที่แท้จริง เมืองที่มีสภาพแบบนี้ค่อนข้างปลอดภัย ไม่ต้องกลัวใครจะมาทำร้าย ยิ่งเดินกันหลายๆคนก็ยิ่งสนุก คืนนั้นโชคดี ไม่มีหมาเห่าหอนแม้แต่ตัวเดียว ทั้งๆที่ผิดกลิ่น ไม่เหมือนกรุงเทพโดยเฉพาะย่านถนนนวมินทร์ หากเดินกลางค่ำกลางคืนแล้วหมามันจะเห่าต้อนรับกันเป็นระยะๆ ทีกลางวันแสกๆแล้วไม่เห่าสักกะตัว แต่พอตกกลางคินแล้วเหมือนเป็นถิ่นของมัน จึงเห่าหอนผู้ที่เดินผ่านไปมา

นี่เลยหินก้อนใหญ่ๆ ขว้างจนมันวิ่งหางจุกตูด จะได้รู้เสียบ้างว่า ไผ เป็น ไผ

คืนนี้นอนที่แพร่   วันรุ่งขึ้นจะพาไปชมตลาดเทศบาล และเที่ยววัดพระธาตุช่อแฮ  จากนั้นก็จะเดินทางสู่จังหวัดน่าน

พบกันในตอนที่ 2 ครับ



โฟโต้ออนทัวร์
7 กุมภาพันธ์  2554