อช.ตากสินมหาราช จ.ตาก
(เดินทาง มีนาคม 54)



ผมมาเที่ยว อช.ตากสินมหาราชเมื่อเดือน มีนาคมปี 54 ครั้งนี้ น่าจะเป็นครั้งที่ 4 หรือ 5 แต่ก็ไม่เบื่อ อาศัยว่าผ่านเส้นทางนี้ค่อนข้างบ่อย มาแล้วก็อยากแวะเพราะอากาศดีมาก ใครอยากแวะก็ขอเชิญ มากันแบบตัวเปล่าๆโดยไม่ต้องเตรียมอะไรมาเลยก็ได้ ที่นี่มีเต้นท์ให้เช่าพร้อมหมอน ผ้าห่ม และที่นอนในราคาราชการ อยากกางตรงไหนจุดไหน ก็บอกเจ้าหน้าที่ มาถึงกี่โมงกี่ยามก็ได้ หากสำนักงานปิดหรือหลังเลิกงานไปแล้ว เจ้าหน้าที่ตรงป้อมยามก็จัดการเรื่องเครื่องนอนให้เราได้ ถ้าจำไม่ผิด เต้นท์ใหญ่นอนได้ 3-4 คน พร้อมเครื่องนอน แค่ 250 บาทเท่านั้นเอง ถูกมาก

หากมาเที่ยวในวันหยุดก็จะมีผู้นักท่องเที่ยวทั้งจากที่อื่นๆหรือคนในพื้นที่(จ.ตาก) ที่อยากมาสูดอากาศบริสุทธิ์และสัมผัสกับอากาศที่แตกต่างจากข้างล่าง ใครมาที่นี่ก็ติดใจด้วยกันทั้งนั้น ในนี้ก็มีของขายมากมาย ทั้งจากร้านของอุทยาน และจากชาวบ้าน มีร้านสะดวกซื้อขนาดน้องๆเซเว่นด้วยนะครับ ถ้าไม่ชอบก็ออกไปตลาดมูเซอที่อยู่ข้างนอก ของสด ผักสด ของใช้มีทุกอย่าง ไม่อดตายแน่นอน

อช.ตากสิน ไปสะดวกมาสบายและหาไม่ยาก หากมาจากกรุงเทพ ตามถนนหมายเลข 1 หรือถนนพหลโยธิน (ดูแผนที่ด้านล่าง) พอเข้าเขตจังหวัดตากก็จะมีทางแยกเลี้ยวซ้ายไปอำเภอแม่สอด หรือถนนหมายเลข 105 จากนั้นไปอีก 33 กม.ก็ถึงอุทยานฯ แต่ต้องระวังเลยป้ายทางเข้าอุทยานด้วย เพราะอาจสังเกตได้ยาก เนื่องจากเป็นทางโค้ง หากมัวแต่ระวังรถที่จะสวนมาก็อาจขับเลย แต่ถ้าเห็นตลาดมูเซอ ก็แสดงว่าผ่านแล้ว 2 กม.

ก่อนจะถึง อช.ตากสินฯ จะเห็นป้าย อช.ลานสางทางซ้ายมือ จะแวะที่ลานสางก่อนก็ได้ แต่เนื่องจาก อช.ตากสินอยู่บนที่สูง อากาศหนาวกว่า อีกอย่างหนึ่งก็อยู่ใกล้ตลาดมูเซอด้วย จึงตัดสินใจไปพักที่นั่นทุกครั้งไป

อช.ตากสินเคยมาพักครั้งแรกในสมัยที่ยังไม่ได้สร้างอาคารกันมากมายหลายหลังเหมือนปัจจุบัน ต้นสนที่ปลูกในอุทยาน พวกสนสองใบ สนสามใบ ยังไม่ใหญ่โตและสูงชลูดจนบดบังภูเขาที่อยู่ข้างหน้าเหมือนทุกวันนี้

ตอนนั้นมาเที่ยวในวันตรุษจีน หรือในเดือนกุมภาพันธ์ แต่ต้องบอกว่าอากาศหนาวมากถึงระดับโคตรหนาว จนไม่มีใครอยากสัมผัสน้ำกันมากนัก สำหรับพรรคพวกที่ไปเที่ยวด้วยกันคราวนั้น ป่านนี้ก็คงมีลูกมีเต้ากันหมดแล้ว ก็เป็นความมันส์ความสนุกสมัยที่เคยทำงานร่วมกัน  บางคนก็ไม่คุ้นเคยหรือไม่ค่อยจะสนิทสนมกันนัก  แต่เนื่องจากต้องเช่ารถตู้มาจากกรุงเทพ  จึงต้องหาคนให้ครบจำนวนที่นั่ง   จะได้มีคนมาเฉลี่ยค่าใช้จ่ายของแต่ละคนให้จ่ายน้อยลง มากันแล้วก็สนุกสนานด้วยกันทั้งแก็งค์ และเป็นเหตุให้มีโปรแกรมอื่นต่อเนื่อง

สำหรับผมตอนนี้  น่าจะเรียกว่าเป็นคนนอกก็ว่าได้  และเป็นคนสุดท้ายที่ผู้จัดหาใครไม่ได้แล้ว  เหลียวซ้ายแลขวาก็ผมนี่แหละ  ที่พอจะลากกันไปได้ ก็บังเอิญโต้โผที่จัดเที่ยวคุ้นเคยกับผม  ส่วนลูกทัวร์ส่วนใหญ่ก็เป็นเด็กใหม่ที่พึ่งเข้ามาทำงาน  ส่วนคนอื่นๆก็เป็นประเภทโสด  หรือยังไม่มีลูกมีเมียจึงตัดสินใจได้ใม่ยาก  ผิดกับคนมีครอบครัวที่ต้องคิดมากกว่าคนอื่นๆ

คนแต่งงานแล้วไปไหนลำบาก และน่าจะเรียกว่าคนมีกรรม ยิ่งมีลูกน้อยยิ่งเสร็จเลย  พูดง่ายๆว่าหายใจหายคอเป็นลูกเป็นครอบครัวกันหมด  คนอื่นเค้านัดเที่ยวกันสนุกสนาน แต่ตนเองต้องปลีกวิเวกมาเลี้ยงลูก มาดูแลครอบครัว ชีวิตนี้จึงถูกตัดขาดไปจากเพื่อนๆไปโดยปริยาย

ใครมาอ่านเจอตรงนี้และยังเป็นโสด ก็ต้องบอกว่าเราเป็นคนประเภทมีบุญ  ต้องมองโลกในแง่ดีและสร้างสรร  เป็นโสดนี่แหละที่ถือว่าชีวิตมีอิสระ ไม่ต้องพะวงหน้าพะวงหลังเหมือนคนอื่นๆ

ส่วนคนที่แต่งงานมีลูกมีเมียหรือมีผัว ไม่ต่างกับคนมีกรรม และต้องชดใช้ไปตลอดชีวิต มีครอบครัวดีก็ถือว่าโชคดี  ใครได้คู่ครองไม่ดีก็ต้องทนๆกันไป

แต่จะทนได้แค่ไหนก็เป็นเรื่องเวรกรรม

พูดถึงเรื่องนี้แล้วทำให้นึกถึงเพื่อนหญิงเพื่อนชายในสมัยเรียน  ที่ต่างแยกย้ายกันไปประกอบอาชีพ และไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย มารู้อีกทีก็เป็นข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์เมื่อหลายปีก่อน

”สาวใหญ่ยิงสามีตาย”

เป็นเรื่องน่าเศร้าของชีวิต  น่าจะเรียกว่าเป็นชีวิตบัดซบ  จากผู้หญิงที่หน้าตาดี  เพื่อนๆเคยจีบ จนกระทั่งกลายเป็นแฟน   แต่หลังจากนั้นจะอยู่กินแต่งงานกันหรือเปล่าก็ไม่อาจทราบ ภาพที่ลงข่าวในหนังสือพิมพ์ เป็นภาพที่เธอกำลังร้องให้ฟูมฟาย หน้าเธอเปลี่ยน แต่ชื่อ และนามสกุลเดิม

ส่วนชายที่ถูกยิงตายก็ไม่ไช่เป็นแฟนเก่าสมัยคบกันมา  และชื่อผู้ตายก็ไม่ไช่เพื่อนเรา

เหตุการณ์แบบนี้เดาไม่ยากว่าต้องมาตามตำรา  นั่นก็คือผู้ชายเจ้าชู้  มีลูกมีเมียแล้วแต่ยังหลอกผู้หญิง   หรืออยู่กินกันแล้วแต่ยังไม่ทิ้งนิสัยเดิมๆ จนมาวันหนึ่งฝ่ายหญิงรู้ความจริงว่าแอบไปมีกิ๊ก จึงตัดสินใจแบบง่ายๆ เพียงสัมผัสแค่ปลายนิ้ว

กระดิกไกปืนแบบเบาๆ เปรี้ยงเดียว จากนั้นดิ้นกะแด๋วๆ  กองอยู่กับพื้น

ญาติพี่น้องของฝ่ายชายก็ต้องจัดการเรื่องศพ ส่วนฝ่ายหญิงก็ต้องเดินสู่คุกตารางตามระเบียบ

นึกแล้วก็ต้องถอนหายใจ  ฝ่ายหญิงเป็นเพื่อนเราแท้ๆ  เป็นคนมีความรู้มีการศึกษา มีชาติสกุลที่ดี  ท้ายสุดชีวิตก็ต้องรับเคราะห์กรรมกันตามที่ก่อไว้ นึกไม่ถึงว่าเธอจะมีอารมณ์ฉุนเฉียวถึงต้องตัดสินใจกันแบบนี้ และน่าแปลกว่าเธอเอาปืนมาจากไหน หรือซื้อไว้เพื่อปราบสามี

คนสมัยก่อนๆถึงบอกว่า “ พิษรักแรงหึงนี่มันรุนแรงกว่าที่คิด  มันมีพิษกว่าที่คาด ”

ชายไทยทั้งหลายก็ต้องระมัดระวัง   คบกับหญิงที่มีสามีหรือมีแฟนแล้ว หรือแอบไปมีกิ๊ก ก็ต้องเหยียบเบรคกันบ้าง  ไม่ไช่ปล่อยให้ลื่นไถลไปกับอารมณ์  พระท่านบอกว่า  ต้องมีหิริโอตตัปปะ หรือต้องมีความละอายต่อการคิดชั่วทำผิด  ต้องรู้จักยับยั้งชั่งใจ  จะบอกว่าสมยอมก็ไม่ได้ เพราะไปเจอข้อหา  “ล่วงละเมิดทางเพศกับหญิงที่มิไช่เป็นภรรยาตน “

คำว่าสมยอมนั้นใช้ได้เฉพาะกรณี หญิงที่บรรลุนิติภาวะแต่ยังไม่มีสามี จะทำอะไรก็เอาคาถาบทที่สองนี้ไปท่องให้ขึ้นใจ  ส่วนคาถาบทที่หนึ่งประเภทอายุน้อยยังเป็นเด็ก หรือหญิงที่แต่งงานแล้ว ใช้ไม่ได้ตายลูกเดียว

หลายปีก่อนมีคดีโด่งดังกับวุฒิสภาจากจังหวัดสุราษฏร์ธานี หรือ ส.ว. เฉลิม พรหมเลิศ ที่มีตำแหน่งเป็นถึงรองประธานวุฒิสภา หรือวุฒิสมาชิกในเวลานั้น



เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อปี 2544 ในคดีข้อหาพรากผู้เยาว์ โดยนายเฉลิม ซึ่งมีอายุ 68 ปี ( 68 ปีขอย้ำอีกที ) ได้ซื้อบริการทางเพศกับเด็กผู้หญิง ที่มีอายุอยู่ในระหว่าง 14-15 ปี ปรากฏว่านายเฉลิมเจอข้อหาถึง 4 กระทง หรือกระทำการกับเด็กหญิงที่เรียนอยู่ในระดับมัธยมถึง 4 คน

คดีนี้ลากกันค่อนข้างยาว เพราะนายเฉลิมมีตำแหน่งเป็นถึงรองประธานวุฒิฯ จึงต้องต่อสู้กันถึงสุดฤทธิ์สุดเดชถึง 3 ศาล ในที่สุดเมื่อปี 2550 ศาลฏีกาตัดสินให้จำคุกนายเฉลิม พรหมเลิศ เป็นเวลาถึง 36 ปี

...โอ๊วแม่เจ้า.. ติดคุกนานขนาดนั้นเชียว เหตุผลก็คือได้กระทำการถึง 4 ครั้ง 4 หน (หรือ 4 คน) บางรายก็ปฏิบัติการแบบสายฟ้าแลบ โดยใช้เวลาเพียงแค่ 3-4 นาที ก็บรรลุวัตถุประสงค์ (ตามข่าวเขาว่ามา) สรุปว่าคดีนี้มีความผิดหลายกระทง ส่วนความผิดฐานพรากเด็กอายุไม่เกิน 15 ปีนั้น เฉพาะข้อหานี้ข้อหาเดียวโดนไป 20 ปีเต็มๆ หรือครั้งละ 5 ปี

ช่วงที่ข่าวนี้ฮือฮา คงจำกันได้ว่ามีบรรดานักการเมือง ออกมาการันตีกันใหญ่ว่า ไม่จิ้ง ไม่จริง บอกว่าเฮียเหลิมแกเป็นคนธรรมะธรรมโมจะตายไป แถมยังมีตำแหน่งใหญ่โตในระดับประเทศ แต่ในที่สุดก็ต้องติดคุกถึง 36 ปี วุ้ย..พูดแล้วเสียว ติดคุกกันหัวโตเลยทีเดียว

เหลียวไปมองประเทศเพื่อนบ้านกันบ้าง

ประเทศลาว หรือ สปป.ลาว เค้าก็มีกฏหมายเรื่องเพศที่ต่างกับกฏหมายของไทย เพราะลาวไม่มีคำว่าสมยอม (อาจไม่รู้จัก) กฏหมายลาวเขียนเตือนใจนักท่องเที่ยวว่า

” และการมีเพศสัมพันธ์กับคนลาวที่ไม่ใช่คู่สมรสเป็นเรื่องผิดกฎหมาย หากละเมิดจะถูกกักตัว จนกว่าจะนำเงินมาจ่ายค่าปรับ ขั้นต่ำ 500 เหรียญ ดอลล่าร์สหรัฐ และถูกส่งกลับประเทศ “ 

การที่กฏหมายบอกว่าค่าเสียหายขั้นต่ำคิดเป็นเงินไทยประมาณ  15,000 บาทนั้น แต่ถ้าหากฝ่ายหญิงจะเรียกค่าเสียหายมากกว่าก็ย่อมทำได้ 

ใครไปเที่ยวลาวแล้วปิ้งสาวลาวก็ต้องระวัง  ประเทศลาวเค้ายังปกครองกันแบบมีผู้ใหญ่บ้าน  หรือมีหัวหน้าหมู่บ้านที่ถือว่าเป็นผู้ดูแลความสงบเรียบร้อย  และมีอำนาจมากพอสมควร 

เช่นคนต่างถิ่นจะไปนอนค้างที่บ้านคนลาว  ก็ต้องแจ้งกับหัวหน้าหมู่บ้านทราบ หากไม่แจ้งถือว่ามีความผิด  ติดคุกได้  หรือเกี่ยวเรื่องแม่น้ำก็มีกฏหมายที่ฟังดูอาจประหลาดเช่น หลังเวลา 17.00 น. ห้ามลงเดินเล่นตามริมตลิ่ง  หรือห้ามลงเล่นน้ำ  ฝ่าฝืนจับปรับ

บ้านเมืองเค้าปกครองแบบนั้นเราก็ต้องรู้กติกามารยาท  อีกอย่างหนึ่งประเทศลาวยังรักษาขนมธรรมเนียมและวัฒนธรรมได้เป็นอย่างดี  คนลาวอาจไม่เก่งเท่าคนไทยในเรื่องความรู้ความสามารถ  แต่จิตใจคนลาวมีความละเมียดละไมกว่าคนไทยมาก

อช.ตากสินมหาราช

มาเที่ยวอุทยานตากสินคราวนี้ไม่ได้เตรียมอะไรมามาก   เพียงแต่ญาติจากต่างจังหวัดที่นั่งรถมาด้วยกันอยากนอนเต้นท์  อยากมีประสบการณ์กับการพักผ่อนแบบธรรมชาติในอุทยาน  จึงจัดให้

วันนั้นตั้งใจว่าจะไปถึงอุทยานราว 4 โมงเย็น ขณะเดียวกันก็เตรียมเสบียงและอุปกรณ์ทำอาหารมาบ้างเท่าที่จำเป็น  ส่วนของสดเช่นผักต่างๆได้ตั้งใจไว้แล้วว่าจะไปหาซื้อที่ตลาดมูเซอ ที่อยู่ห่างจากจุดพักไปราว 2 กม.  และที่นี่ก็เป็นที่รู้จักของผู้ที่สัญจรในเส้นทางสาย ตาก – แม่สอด 

ตลาดมูเซอเป็นตลาดขายผักบนดอยที่มีขนาดใหญ่โตและราคาถูกมาก  รวมทั้งเป็นของสดที่พึ่งเก็บจากไร่ หรือเป็นผลิตภัณฑ์ของชาวมูเซอที่อยู่ในระแวกนั้น

แต่วันนั้นปรากฏว่าเส้นทางไปอำเภอแม่สอด  หรือถนนแยกจากปากทางไป อช.เพียง 33 กม. อยู่ระหว่างกำลังก่อสร้าง   มีเครื่องมือเครื่องจักรกำลังทำงานเต็มไปหมด  ถ้าเดาก็คงเร่งให้ทันสงกรานต์ปีนี้

ทีแรกก็คิดว่าถนนที่กำลังก่อสร้างจะมีเพียงช่วงสั้นๆ  แต่ที่ไหนได้เกือบตลอดทั้งสาย  ทำเอารู้สึกเซ็ง  เพราะไปถึงอุทยานช้ากว่ากำหนดเกือบชั่วโมง บางช่วงก็ไปแบบค่อยๆคลาน  กว่าจะถึงอุทยานก็เกือบค่ำ 

หลังจากติดต่อเรื่องเต้นท์ที่พักกับเจ้าหน้าที่แล้วก็ออกไปซื้อของที่ตลาดมูเซอ  พอย้อนกลับมาอีกครั้งก็เป็นเวลาพระอาทิตย์ใกล้จะตกดิน  จึงเก็บภาพพระทิตย์สวยๆมาฝากกันในภาพชุดแรก

วันนั้นนึกว่าญาติๆจะรู้สึกเซ็ง   เพราะระว่างเดินทางอากาศค่อนข้างร้อน  แถมถนนที่กำลังก่อสร้างก็มีฝุ่นตลบอบอวล แต่น่าแปลกที่พอขับรถมาถึงเชิงดอย  อากาศค่อยๆเปลี่ยน  จากสภาพภูมิประเทศที่แห้งแล้ง  แต่พอขับรถขึ้นเขาสูงขั้นไปเรื่อยๆ  เริ่มเห็นความเขียวขจีของป่าไม้ตามสองข้างทาง ดูชุ่มชื้นขึ้น

ทุกคนพลอยตื่นเต้นว่าทุกอย่างมันช่างต่างกับพื้นล่างชนิดคนละโยชน์ 

ยิ่งสูงมากถนนเริ่มเปียกชื้น อากาศรู้สึกเย็นๆ  แสดงว่าบริเวณนี้พึ่งมีฝนตกไม่เกิน 2-3 ชั่งโมง

เมื่อเข้าเขตอุทยานในเวลาประมาณห้าโมงเศษ  ภาพที่ไม่คิดว่าจะเจอก็ต้องเจอ  นั่นก็คือไอน้ำที่ลอยขึ้นมาจากดิน  คล้ายมีหมอกจางๆเล็มตามยอดหญ้า และตามพื้นถนนที่กำลังจะผ่าน เหมือนเป็นการต้อนรับการมาเยือนของพวกเรา ภาพแบบนี้เรียกว่าอยู่นอกเหนือความคาดหมาย  ทั้งๆที่ข้างล่างเชิงเขานั้นอากาศค่อนข้างร้อน แตกต่างกับที่นี่อย่างสิ้นเชิง

ผมมาเที่ยว อช.ตากสินก็หลายครั้ง รู้สึกว่าแต่ละครั้งจะมีบรรยากาศไม่ค่อยซ้ำกัน  และมักจะมีอะไรใหม่ๆให้เห็น หรือให้สัมผัสกันอยู่เรื่อยๆ

วันที่มาพักถ้าจำไม่ผิดน่าเป็นวันศุกร์  และรุ่งขึ้นจะเป็นเสาร์ ทีแรกคิดว่าจะมีคนมาพักกันบ้าง แต่ปรากฏว่าวันนี้ผีหลอกครับ

ทั้งอุทยานมีเพียงแค่ 3 เต้นท์  และเป็นกลุ่มพวกเรากันเอง  นอกนั้นไม่มีใครเลย ไม่มีเพื่อนบ้านเหมือนครั้งก่อนๆ 

ถามว่าน่ากลัวไม๊   ตอบได้เลยว่าไม่  แต่ญาติรู้สึกหวั่นๆ เพราะมีแต่ป่าทั้งนั้น  อีกอย่างหนึ่งในอุทยานก็เปิดไฟสว่างไสวตามจุดสำคัญ  ชนิดที่ไม่น่ากลัว แถมค่ำคืนนี้มีฝนตกพรำๆ  ทำให้มีอากาศสดชื่นเย็นสบายอาบน้ำอาบท่ากันด้วยความสดชื่น ต่างบอกว่าไม่เสียเที่ยวที่มา

เนื่องจากคืนนี้มีฝนตก เจ้าหน้าที่จึงกางเต้นท์ให้นอนกันในอาคารหลังเล็กๆที่เห็นทิวทัศน์รอบทิศ อาคารเป็นแบบพื้นซีเมนต์โล่ง ดูเหมือนสร้างเตรียมไว้เมื่อเวลาฝนตก เพราะเต้นท์ทั่วไปอาจมีปัญหาเมื่อเจอฝนหนักๆ ส่วนภายในอาคาร มีมุมให้เตรียมอาหาร  มุมล้างจาน  และห้องน้ำที่อยู่ใกล้ๆกัน  เรียกว่าสะดวกมากเลยทีเดียว 

กลางค่ำกลางคืนจึงไม่ต้องจุดตะเกียงแก๊สที่เตรียมมา  ไฟฉายก็ใช้น้อยมากเพราะสว่างไปทั่วบริเวณ  เพียงแต่การหุงหาอาหารเท่านั้นที่ต้องจัดการเอง  ส่วนร้านค้าของอุทยานที่เคยเห็นคึกคัก  แต่วันนี้ปิดร้านเงียบเพราะไม่มีใครมาพักนอกจากกรุ๊ปเรา 

ขณะกำลังทำกับข้าว ปรากฏว่ามีสัตว์ประหลาดตัวสีขาวๆมาป้วนเปี้ยน กระต่ายครับ เป็นกระต่ายบ้าน ไม่ไช่กระต่ายป่า คงได้กลิ่นผักที่เราเอาไปเททิ้งในขยะ เห็นตอนนั้นมีราว 3 - 4 ตัว เข้าใจว่าเป็นกระต่ายที่เจ้าหน้าที่เลี้ยงไว้ กลางค่ำกลางคืนก็ปล่อยให้ไปหากินตามธรรมชาติ

คืนนี้พวกเราก็ช่วยกันหุงหาอาหาร โดยมีผักที่ซื้อจากตลาดมูเซอเป็นตัวชูโรง  มื้อนี้จึงมีแต่ผัดผักที่เป็นพระเอก  ผัดน้ำมันกับกระเทียมเจียวธรรมดาๆนี่แหละ ส่วนมื้อเช้าพรุ่งนี้จะเป็นเมนูสลัดผัก ทานกับขนมปัง กาแฟ(สด) ไข่ดาว ใส้กรอก และหมูแฮมที่เตรียมมา (เขียนยั่วน้ำลายเล่น)

       


ผักปวยเล้งสดๆต้นใหญ่ๆ และราคาถูกมาก ทั้งผัดทั้งทำแกงจืด  มื้อค่ำนี้จึงกินกันพุงบาน 

ปรากฏว่าได้เรื่องครับ  กินผักมากก็เหมือนกับเป็นยาระบาย  รุ่งเช้าผักปวยเล้งทำพิษ  และทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์

พูดแล้วก็อายที่ต้องบอกว่าผมถ่ายท้องถึง 4 หนแน่ะ  น้อยซะเมื่อไหร่ ไม่ได้ท้องเสียนะครับ  เพียงแต่มันถ่ายบ่อยเท่านั้นเอง  4  หนแน่ๆถ้าจำไม่ผิด  แถมยังต่ออีกรอบตอนจะกลับ รวมทั้งหมด เป็น 5

ส่วนครั้งสุดท้ายได้ทำธุระในขณะที่ญาติๆกำลังขนของขึ้นรถ  จึงต้องแอบไปปล่อยหนักแบบนั่งนานๆ (รีดให้หมด)  เป็นการปิดท้ายรายการอย่างสมบูรณ์  และถือว่ามาเที่ยวอุทยานครั้งนี้คุ้มค่ามากที่สุด  ห้องส้วมที่อยู่ใกล้ๆกันมี 3  จุด  ปรากฏว่าผมฝากรักมาจนครบ ชนิดที่จะหาใครมาลบสถิตินี้ได้ค่อนข้างยาก

ต้องถือว่าผักปวยเล้งนี้สุดยอดยาระบายจริงๆ แต่ก็น่าแปลกที่เกิดขึ้นกับผมเพียงคนเดียว

ใครจะเจริญรอยตามผมก็ไม่ว่านะครับ  แต่รู้สึกว่าปวยเล้งที่กรุงเทพหรือที่อื่นๆ  ราคาอาจจะแพง   อยากทานราคาถูกๆและสดมากๆก็ต้องตลาดมูเซอ  ห่างจาก อช.ตากสินไปราว 2 กม. ตลาดอยู่ทางฝั่งขวามือ  มีรถจอดเยอะๆ นั่นแหละมีขายทุกอย่างตั้งแตสากกะเบือยันเรือรบ

เราออกเดินทางกันแบบสบายๆไม่เร่งรีบ ก่อนกลับบรรดาผู้ร่วมเดินทางยังติดใจกับตลาดมูเซอ จึงถือโอกาสซ้อปปิ้งต่ออีกรอบ ปรากฏว่าหิ้วกันมาคนละถุงสองถุง ได้แต่พูดๆว่า ถูก ถูก ก็ปล่อยให้บรรดาพวกผู้หญิงเค้าไปซื้อของกัน ส่วนผมก็ซื้อกาแฟคั่วอาราบิกามา 1 กิโล เป็นกาแฟที่มีชื่อของภาคเหนือ

ก่อนจบก็ต้องบอกว่า ตลาดมูเซอนับวันแต่จะขยายตัวมากขึ้นเรื่อยๆ แต่น่าเป็นห่วงว่าความจอแจอาจก่อให้ิเกิดอุบัติเหตุในบริเวณนั้น เนื่องจากเป็นช่วงทางโค้งลงเขา แม้จะแก้ปัญหาโดยการขยายถนน และขยายพื้นที่ขายของ แต่ปัญหาก็ไม่จบสิ้น

อนาคตแถวนี้อาจเติบโตขยายตัวขึ้นจนกลายเป็นเมือง และคนในเมืองก็อาจมาเปิดร้านขายของแทนชาวเขา วันนี้ภาพอาจยังไม่ชัดเจน แต่ก็มีแล้ว และหากเจริญขึ้นมาก ร้านค้าแถวนี้ก็อาจจ้างแรงงานพม่ามาแต่งเป็นชุดมูเซอ และพูดสำเนียงแปลกๆ คนมาเที่ยวก็นึกว่าเป็นชาวมูเซอและภาษามูเซอ

ที่ไหนได้ กลายเป็นกะเหรี่ยงจากพม่าที่หลบหนีมาทางแม่สอด



โฟโต้ออนทัวร์
15 กันยายน 2554



แผนที่ อช.ตากสินมหาราช