เที่ยวเมืองกุ้ยหลิน ตอนที่ 11 เมือง หนานหนิง
(เดินทางเมื่อ 14 ธค.51)

                                    

เราออกจากถ้ำเงินที่เมืองหยางชั่วตอนสายๆ  จากนั้นก็เดินทางต่อไปยังเมืองหนานหนิง  เมืองหลวงหรือเมืองเอกของมณฑลกวางสีที่อยู่ทางตอนใต้ของประเทศจีน  ติดกับชายแดนเวียดนาม

ระยะทางจากหยางซั่วมายังเมืองหนานหนิงน่าจะไกลพอควร  ระหว่างเดินทางได้แวะทานข้าวกลางวันที่จุดพักบนทางด่วนพิเศษ หรือถนนมอเตอร์เวย์  ที่มีร้านอาหารขนาดใหญ่  จุคนได้เป็นร้อย

ช่วงเที่ยงในเวลานี้มีคนค่อนข้างมาก โดยเฉพาะทัวร์กรุ๊ปใหญ่ของคนจีน  เห็นพนักงานในร้านเดินกันให้พล่าน  ทั้งเก็บโต๊ะ และเสิร์ฟอาหาร แต่รู้สึกว่าคนจีนกินข้าวกินปลากันไม่ค่อยมีวัฒนธรรม  เศษอาหารเกลื่อนเต็มโต๊ะ  เห็นแล้วต้องบอกว่าโลว์เกรด บ้านเราประเภททัวร์บ้านนอกระดับไหนก็ยังไม่ทำเลอะเทอะแบบนี้

ดีที่คณะเราอยู่ในมุมที่จัดไว้เฉพาะ  ไม่เช่นนั้นอาจเห็นภาพอุดจาดนัยน์ตา จนทานไม่ค่อยลง

จุดพักรถบนทางด่วนของจีนทำได้ทีเดียว  ถ้าจำไม่ผิดน่าจะมีทุกระยะ 80 กม.  ทุกจุดจะมีร้านอาหาร และร้านสะดวกซื้อ คล้ายกับร้านเซเว่น  พร้อมห้องน้ำขนาดใหญ่ไว้บริการ  เรียกว่าสะดวกสบาย ในบางเส้นทางที่มีผู้ใช้รถใช้ถนนกันมาก ก็จะคึกคักเป็นพิเศษ ไม่ต่างกับปั้มน้ำมันขนาดใหญ่หรือปั้ม ปตท.ในบ้านเรา ที่เพียบพร้อมด้วยอาหารการกิน จนกลายเป็นที่ชุมนุมของผู้เดินทาง

การให้บริการตามจุดพักบนทางด่วน ถือเป็นมาตรฐานเดียวกันหมดทั้งประเทศ โดยเฉพาะห้องน้ำต้องบอกว่าสะอาด สามารถรองรับผู้คนได้เป็นจำนวนมาก  ใครไปเที่ยวจีนแล้วจะเห็นว่าลบล้างภาพลักษณ์เดิมๆไปค่อนข้างแยะ

ประเทศจีนมีทางด่วนพิเศษเชื่อมกันเกือบทั่วประเทศ  ส่วนใหญ่สร้างเสร็จก่อนพิธีเปิดกีฬาโอลิมปิคที่จีนเป็นเจ้าภาพ หรือ Beijing 2008 การเป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิคครั้งที่ผ่านมา น่าจะเรียกว่าเป็นการปรับโฉมประเทศครั้งใหญ่ในประวัติศาสตร์ของจีนเลยทีเดียว การก่อสร้างถนนหนทาง และที่อยู่อาศัย เรียกว่าพรึบพร้อมๆกันทั่วประเทศ

ส่วนทางด้านวัฒนธรรมของคนจีนที่ชาวโลกรังเกียจเช่นการ ถ่มน้ำลาย หรือ คากสะเหรด รวมทั้งการทิ้งก้นบุหรี่ตามที่ต่างๆ จีนก็รณรงค์ให้คนในชาติเลิกกระทำในช่วงเป็นเจ้าภาพโอลิมปิค ซึ่งได้ผลดีทีเดียว แต่สิ่งที่น่ารังเกียจสำหรับคนไทยก็คือเรื่องการสูบบุหรี่ และพ่นควันจนเหม็น รวมถึงประเภทยืนแคะฟันตามที่ต่างๆ เช่นหน้าภัตตาคาร แคะอย่างเดียวไม่ว่า พี่แกเล่นคาบไม้จิ้มฟันไว้ในปาก เห็นแล้วพะอืดพะอมเอามากๆ

การเดินทางผู้คนในประเทศจีนก่อนหน้านั้นก็ใช้ทางหลวงเหมือนๆกับบ้านเรา แต่ปัจจุบันจีนก้าวไปไกลกว่านั้น มีทางด่วนเข้ามาเสริม ใครอยากเดินทางรวดเร็วก็ใช้ทางด่วน ไม่อยากเสียเงินก็ใช้เส้นทางปกติ ทางด่วนพิเศษของจีนจึงครอบคลุมไปทั่วทั้งประเทศ ไม่เว้นแม้กระทั่งเมืองที่มีแต่ภูเขา การทางพิเศษของจีนได้เจาะอุโมงค์เป็นว่าเล่น จนดูเป็นเรื่องปกติธรรมดา หรือแม้แต่แม่น้ำขนาดใหญ่ก็ยังสร้างอุโมงค์ลอดมาแล้วหลายแห่ง

จีนไม่มีปัญหาเรื่องการเวณคืนที่ดิน  เพราะที่ดินเป็นของรัฐ จึงไม่มีการออกโฉนด ประชาชนเป็นเพียงผู้เช่า และทำสัญญากันระยะยาว การสร้างถนนหนทางจึงเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว  บางโครงการอาจเสร็จก่อนกำหนดด้วยซ้ำ

ทางด่วนพิเศษจากหยางซั่วมายังหนานหนิง  น่าจะสร้างเสร็จได้ไม่นาน  สังเกตได้จากโครงการที่พักอาศัยริมถนนสายหลักๆ เห็นกำลังก่อสร้างเป็นส่วนใหญ่ แต่ละแห่งก็เป็นโครงการขนาดใหญ่ ไม่ต่างกับเป็นเมืองขนาดย่อม

เมืองทองธานีในบ้านเราที่เห็นตึกสูงๆเรียงเป็นตับ นับว่าเป็นเป็นโครงการที่พักอาศัยใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยเห็นในเมืองไทย แต่สำหรับประเทศจีนแล้วต้องบอกว่า โครงการแบบนี้มีอยู่ทั่วประเทศ  บางโครงการใหญ่โตกว่าเมืองทองธานีหลายเท่า  และมีผู้อาศัยนับหมื่นหรือหลายหมื่นคน  ถนนภายในกว้างขวางใหญ่โตพอๆกับถนนราชดำเนินในบ้านเรา  เห็นแล้วก็ต้องว่าอลังการงานสร้าง  หรืออภิมหาโปรเจค

เรื่องที่อยู่อาศัยของจีนมีเรื่องที่น่าแปลก แตกต่างจากบ้านเรา คือประเทศจีนจะให้โอกาสคนในจังหวัดนั้นๆ มากกว่าคนจากต่างถิ่น เช่นคนต่างจังหวัดที่มาทำงานจะต้องเสียภาษีเงินได้มากกว่าคนในจังหวัดนั้นๆ หรือซื้อที่พักอาศัยในราคาที่แพงกว่า คึกคอนโดสูงๆที่เห็นในเมืองจีนในแต่ละเมืองไม่ได้ซื้อกันง่ายๆนะครับ ต้องบอกว่าแย่งกันเลยทีเดียว คนต่างถิ่นส่วนใหญ่จะไปเช่้าตามบ้านพักที่แบ่งให้เช่ามากกว่า

โครงการที่อยู่อาศัยทั้งหมดทั่วประเทศเป็นของรัฐบาล แต่ให้เอกชนเป็นผู้ประมูลก่อสร้างตามที่ทางการจีนหรือการเคหะของจีนเป็นผู้ออกแบบไว้ ใครจะซื้อก็ต้องมาติดต่อกับการเคหะฯ ซึ่งเป็นหน่วยงานที่ใหญ่มาก มีเงินทุนมหาศาล และหน่วยงานนี้แหละที่ไกด์บอกว่ามีปัญหาการคอร์รัปชั่นมากที่สุด มีการรับเงินใต้โต๊ะ (แบบบ้านเรา) แต่จีนก็เด็ดขาด สั่งไล่ออกทันทีหากพบทุจริต โดยไม่มีคำว่าย้าย

คำว่าถูกไล่ ถูกทำโทษ หรือติดคุก เป็นเรื่องปกติของข้าราชการจีน คนจีนมีเป็นพันๆล้านคน คำว่าย้ายจึงไม่อยู่ในสาระบบ ไล่ออกอย่างเดียวครับ ขนาดระดับผู้ว่า หรือหัวหน้าของแต่ละจังหวัด ก็ไล่ออกมาแล้วมากมาย

เครียดนะครับสำหรับข้าราชการจีนในระดับสูงๆ ต้องจริงจังกับงานค่อนข้างมาก ต้องรับผิดชอบสูง และในทุกๆเรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองนั้น ต่างกับระบบการปกครองในบ้านเรา ที่รับผิดชอบเฉพาะอย่าง ไม่มีอำนาจในหน่วยงานอื่น ผู้ว่าฯของจีนต้องดูทุกเรื่องไม่ว่าจะเป็นไฟฟ้า น้ำประปา หรือจราจร ต้องรับผิดชอบหมด ไม่ต่างกับคำว่าเจ้าเมือง

ไกด์บอกว่า ทางด่วนที่พาดผ่านในตัวเมือง หรือการปรับปรุงขยายถนน ผู้ว่าต้องดูแลด้วย เสร็จไม่ทันก็มีสิทธิถูกทำโทษ บ้านเราน่าจะยึดแบบเมืองจีนบ้าง คือไล่ออกอย่างเดียว โดยไม่มีการย้าย หากเป็นอย่างที่ว่าก็รับรองว่าตำรวจในกรุงเทพอาจหายไปทั้งโรงพักเพราะมีผลประโยชน์กับสถานบันเทิงทุกพื้นที่ หรือข้าราชการป่าไม้ระดับจังหวัด อาจถูกไล่กันทุกปี เพราะป่าเหี้ยน เรื่องบุกรุกป่า ก็ไอ้พวกนี้นี่แหละ ตัวดี

ปัจจุบันทางด่วนพิเศษของจีนกำลังก่อสร้างไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด  โดยเฉพาะเส้นทางที่มุ่งสู่ชายแดน ขณะเดียวกันโครงการรถไฟฟ้าความเร็วสูงหรือรถไฟที่ใช้ระบบรางแม่เหล็ก ก็กำลังก่อสร้างเพื่อการขยายตัวในอนาคต

ประเทศจีนต่อไปคงไม่ต่างกับญี่ปุ่น  ที่คนในต่างจังหวัด สามารถมาทำงานในเมืองใหญ่ๆได้แบบไปเช้าเย็นกลับ  หากเป็นบ้านเราก็เท่ากับว่า ใครอยู่นครสวรรค์  หรือโคราช ก็สามารถมาทำงานในกรุงเทพแบบไปเช้าเย็นกลับได้เช่นกัน  ไม่ต่างกับคนที่อาศัยอยู่ตามชานเมืองของกรุงเทพ  เผลอๆอาจเดินทางมาถึงที่ทำงานก่อนคนกรุงเทพด้วยซ้ำไป

ในบ้านเรากำลังจะมีโครงการรถไฟฟ้า BTS ให้บริการผู้อาศัยในย่านชานเมือง เช่นในพื้นที่อำเภอบางใหญ่ๆ จังหวัดนนทบุรี  แต่ในเวลาเดียวกันนี้จีนกำลังเริ่มโครงการรถไฟฟ้าหัวจรวดจากเมืองใหญ่ออกสู่ต่างจังหวัดไกลๆถึง 4 -5 ร้อยกิโลกันแล้ว  ทำให้เห็นว่าจีนพัฒนาประเทศแบบก้าวกระโดด  อนาคตน่าจะเป็นผู้นำของโลกทางเศรษฐกิจแซงประเทศอเมริกา ที่เป็นเบอร์ 1 อยู่ในขณะนี้ 

ปัจจุบันจีนมีรถไฟความเร็วสูงวิ่งได้ความเร็วสูงสุดที่  430 กม./ชั่วโมง  และไม่นานนี้เราคงเห็นข่าวรองนายกฯ สุเทพ เทือกสุวรรณ เจรจากับจีน ในคราวที่เดินทางไปชมงานเอ๊กโปร์ เมืองเซี่ยงไฮ้  โดยจะให้จีนมาลงทุนในเส้นทางสายตะวันออก  สายใต้  และ สายภาคอีสาน ตามที่เป็นข่าว

แต่เรื่องนี้คงไม่ง่าย  กว่าจะสร้างได้ก็ต้องฝ่าด่านอรหันต์ทางการเมืองอีกหลายยก  ไม่ต่างกับประเทศเวียดนาม  ที่ถูกรัฐสภาระงับโครงการนี้ไปเรียบร้อยแล้ว  สาเหตุเพราะต้องใช้งบประมาณมหาศาล  และคาดว่าถึงเวลานั้นคนเวียดนามคงยังไม่พร้อมที่จะใช้บริการ  เพราะค่าโดยสารแพง

หนานหนิงเป็นเมืองเอกของมณฑลกวางสี  เป็นเขตปกครองตนเอง  เช่นเดียวกับทิเบต  ซินเจียงอุยกูร์  และมองโกเลียใน  ดินแดนทั้งหมดนี้จะเห็นว่ามีชนชาติดั่งเดิมอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก  การที่จีนกำหนดให้มีเขตการปกครองตนเองเช่นนี้ น่าจะมีเหตุผลทางด้านการเมืองการปกครอง  เพื่อให้เขตนั้นๆออกกฏระเบียบต่างๆให้สอดคล้องกับความหลากหลายทางเชื้อชาติ และวัฒนธรรม

ตัวอย่างเช่นจังหวัดสิบสองปันนา เขตปกครองตนเองในมณฑลยูนนาน ทางการได้กำหนดให้มีอักษรไทลื้อควบคู่ไปกับภาษาจีน ตามสถานที่ราชการ ชื่อโรงแรม ด้านข้างรถนำเที่ยว ฯลฯ จะเห็นตัวหนังสือไทลื้อปรากฏอยู่ เป็นการรักษาวัฒนธรรมภาษาดั่งเดิม

เขียนมาถึงตรงนี้ก็พอจะมองออกว่า คำว่าเขตการปกครองตนเองของจีนนั้น เหมาะสำหรับพื้นที่ที่มีความแตกต่างทางวัฒนธรรม และเชื้อชาติ

หลายๆเรื่องเราจะเห็นว่า ประเพณีและวัฒนธรรมของท้องถิ่นในบ้านเรา สูญสลายหายไปอย่างรวดเร็ว ก็เพราะนโยบายให้ทุกอย่างต้องยึดแบบฉบับมาจากส่วนกลาง หลายเรื่องที่คนท้องถิ่นต้องออกมาต่อสู้ หรือไม่เห็นด้วยกับกฏเกณฑ์ของภาครัฐ เพราะไม่สอดคล้องกับวัฒนธรรมท้องถิ่น ตัวอย่างเชนการสร้างที่ทำการอำเภอกัลยาณิวัฒนา เป็นอำเภอแห่งใหม่ที่แยกมาจาก อำเภอแม่แจ่ม เชียงใหม่ ซึ่งเป็นถิ่นของชาวปกากญอ

หรือกรณีการสร้างศาลากลางจังหวัดอุดรธานีแห่งใหม่แทนหลังเดิมที่ถูกเผา ทั้งสองกรณีนี้ คนท้องถิ่นขอมีส่วนร่วมในการออกแบบเพื่อให้สอดคล้องกับความเป็นเอกลักษณ์ของท้องถิ่น แต่ก็ได้รับการปฏิเสธจากกระทรวงมหาดไทย คำตอบที่ได้รับก็คือ กระทรวงฯ มีตัวอย่างอาคารที่เป็นต้นแบบแล้ว และใช้กันทั่วประเทศ

ตัวอย่างในอดีตที่เคยเกิดขึ้นกับดินแดนล้านนาเมื่อราว 100 ปี กับกรณีของ ครูบาศรีวิชีย หรือนักบุญแห่งล้านนา ที่ถูกทางการจับกุมหลายครั้งหลายครา สาเหตุเนื่องจากท่านประพฤติปฏิบัติตามจารีตของพระล้านนามาแต่ดั่งเดิม เช่นการห้อยลูกปะคำ ถือพัดและไม้เท้า รวมทั้งสวมหมวก ซึ่งขัดกับกฏของสงฆ์จากส่วนกลาง หรือการเป็นพระอุปัชฌาย์ โดยทำพิธีบวชให้ชาวบ้าน แต่ผิดกฏของสงฌ์ เพราะท่านยังไม่ได้รับการแต่งตั้ง ทำให้ท่านครูบาศรีวิชัยถูกจับกุมโดยคำสั่งของพระชั้นปกครองของภาคเหนือ (หรือเจ้าคณะภาค)

สภาพการณ์ในขณะนั้นก็ไม่ต่างกับว่า ครูบาศรีวิชัยซึ่งเป็นที่เคารพศรัทธาจากชาวล้านนาเป็นอย่างมาก แต่ไม่ถูกใจกับพระสงฆ์ชั้นผู้ใหญ่จากกรุงเทพ และไม่ถูกกับพระระดับชั้นปกครองของภาคเหนือที่ยึดถือตามกฏของสงฆ์จากส่วนกลาง จนเป็นที่มาของการจับกุม และคุมขังพระครูบาศรีวิชัย

คนภาคเหนือและคนไทยในปัจจุบัน รู้จักท่านครูบาศรีวิชัยในฐานะของนักบุญแห่งล้านนา และรู้ว่าท่านเป็นพระที่มีคณูปราการอย่างใหญ่หลวงต่อชาวเหนือ จนชื่อเสียงของท่านขจรขจายไปทั้งประเทศ แต่เบื้องหลังและประวัติชีวิต ในเพศบรรพชิตของท่านมีเรื่องราวที่น่าสนใจไม่น้อย เป็นตัวอย่างของกรณีความขัดแย้งที่เคยเกิดขึ้นในอดีตระหว่างรัฐกับท้องถิ่น

นี่คือภาพสะท้อนให้เห็นว่า หากเมืองไทยยึดหยุ่นกฏเกณฑ์ที่เห็นว่าไม่สอดคล้องกับภูมิภาค หรือให้คนท้องถิ่นเข้ามามีบทบาทในการตัดสินใจ ก็น่าจะเป็นการสร้างความเข้าใจอันดีต่อกัน ความเป็นเอกลักษณ์รวมทั้งศิลปะวัฒนธรรม ก็จะยังคงอยู่ ไม่ไช่ปล่อยให้สาบสูญไปกับกาลเวลา หรือปล่อยให้เกิดการความขัดแย้งครั้งแล้วครั้งเล่า

เขตปกครองตนเองของจีนจึงเข้ามาช่วยลดช่องว่างในเรื่องเหล่านี้ และรัฐบาลกลางก็ยังให้การสนับสนุนส่งเสริมให้มีการอนุรักษ์ประเพณี และวัฒนธรรมดั่งเดิม หากใครได้เห็นการถ่ายทอดสดพิธีเปิดกีฬาโอลิมปิคที่จีนเป็นเจ้าภาพ จะเห็นว่ารัฐบาลให้ความสำคัญกับความหลากหลายทางชาติพันธ์ โดยโชว์ชุดการแต่งกายและการแสดงของชาติพันธ์ต่างๆในพิธีเปิด เป็นไฮไลท์สำคัญที่สร้างสีสันเป็นอย่างมาก

ทิเบต เราก็คงทราบๆกันดีว่าจีนไม่ค่อยพอใจที่องค์ดาไลลามะ ผู้นำทางศาสนา  พยายามจะแยกตัวเป็นอิสระเช่นเดียวกับใต้หวัน ที่ถือว่าหลุดพ้นจากจีนไปแล้ว  ส่วนมณฑลซินเจียงอุยกูร์ ไม่นานนี้ก็มีข่าวการปะทะของชาวมุสลิม  ซึ่งเป็นคนท้องถิ่นเดิม  กับชาวฮั่น หรือชาวจีน ที่มาอาศัยอยู่ภายหลัง  จนรัฐบาลต้องส่งกำลังทหารมาปราบปราม  ทำให้มีผู้เสียชีวิตนับร้อยๆคน 

นี่ขนาดจีนพยายามลดช่องว่างแล้วก็ยังไม่วายเกิดเหตนองเลือด ทำให้เข้าใจว่า จีนมีประชากรพันกว่าล้านคน ไม่ต่างกับร้อยพ่อพันธ์แม่ที่รวมกันอยู่ในประเทศเดียว ทำให้ปกครองค่อนข้างยาก และเป็นการยากที่จะให้จีนเป็นประชาธิปไตยแบบเต็มใบ เพราะจีนรู้ดีว่าหากทำตามกระแสโลกตะวันตก จีนก็อาจไม่ต่างกับไทย คงถูกเผาบ้านเผาเมืองจนวอดวาย เหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นไทยเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 2553

ปัญหาเรื่องเชื้อชาติ และปัญหาเรื่องความคิดเห็นที่แตกต่างของจีนนับว่าเป็นปัญหาที่ใหญ่มาก  การปราบปราบอย่างจริงจังและเด็ดขาดจึงเป็นวิธีการที่จีนนำมาใช้ยุติความรุนแรงทุกครั้งและจบทุกครั้ง  แม้บางครั้งอาจถูกชาวโลกประนามอย่างรุนแรง  ตัวอย่างเช่นในยุคของผู้นำ เติ้ง เสี่ยวผิง ได้ใช้กำลังทหารปราบปรามนักศึกษา ณ จตุรัสเทียนอันเหมิน กลางกรุงปักกิ่ง เมื่อหลายสิบปีก่อน จนมีผู้เสียชีวิตเกือบ 3 พันคน หรือก่อนหน้านี้ก็มี ลัทธิฝ่าหลินกง ที่รัฐบาลจีนตามล้างตามล่า เนื่องจากเห็นว่าเป็นลัทธิที่ตั้งขึ้นมาเพื่อต่อต้านพรรคคอมมิวนิสต์ หรือพรรครัฐบาล

ส่วนมณฑลกวางสี และมณฑลมองโกเลียใน ไม่เคยได้ยินข่าวบาดหมางของคนท้องถิ่นและชาวจีน(ฮั่น)  โดยเฉพาะมณฑลกวางสี น่าจะเป็นมณฑลที่ มีความหลากหลายทางชาติพันธ์มากที่สุดของจีน  แต่ทุกชาติพันธ์ก็อยู่ร่วมกันโดยสันติ โดยเฉพาะชาวจ้วงเป็นกลุ่มใหญ่สุด มีประชากรราว 18-19 ล้านคน


หนานหนิง เมืองเอกของมณฑลกวางสี

หนานหนิง  รัฐบาลจีนมีนโยบายกำหนดให้เป็นศูนย์กลางการติดต่อระหว่างจีนกับอาเซี่ยน  รวมถึงกลุ่มประเทศอินโดจีนทางลุ่มแม่น้ำโขงด้วย   สาเหตุน่าจะมาจากเป็นเมืองที่อยู่ทางตอนใต้ ติดกับภาคเหนือของประเทศเวียดนาม และอยู่ใกล้กับประเทศทางแถบอินโดจีนมากที่สุด ซึ่ง
ในวันที่เดินทางมาถึงก็เห็นธงชาติของประเทศในกลุ่มอาเซี่ยนประดับตามที่ต่างๆ  เข้าใจว่าน่าจะอยู่ระหว่างการประชุมการค้าการลงทุนร่วมกัน

คณะของเรามาพักที่หนานหนิง 1 คืน  จากนั้นก็จะต้องเดินทางด้วยรถยนต์กลับไปยังฮานอย  เพื่อเที่ยวเวียดนามกันต่อ เป็นการเที่ยว 2 ประเทศในทริปเดียวกัน คืนนี้ที่หนานหนิง มีโอกาสเดินเล่นในย่านถนนคนเดิน ซึ่งเข้าใจว่าพึ่งจะปรับปรุงให้เป็นแหล่งเที่ยว ซ้อปปิ้ง ของบรรดานักท่องเที่ยว ที่มีโอกาสมาเยือนหนานหนิง

ค่ำคืนที่นี่มีนักท่องเที่ยวเป็นจำนวนมาก ส่วนใหญ่เป็นชาวจีน เช่นเดียวกับค่ำคืนหยางชั่ว ร้านค้าในย่านนี้มีแต่ประเภทร้านใหญ่ ๆ หรือห้างสรรพสินค้า สินค้าหลักจะเป็นแบรนด์ดังจากต่างประเทศ และของจีน ราคาก็คงจะแพงไปตามสภาพพื้นที่ 

คนไทยมาเดินอาจผิดหวังเพราะสินค้าแบกะดินหรือประเภทร้านเล็กๆนั้นไม่มีเลย ส่วนใหญ่เห็นเดินประเดี๋ยวประด๋าวแล้วกลับที่พัก อยู่นานชักไม่ค่อยไหว ยิ่งดึกยิ่งหนาว ไม่ต่างกับหยางซั่ว 

ในตอนต่อไปหรือตอนที่ 12 ก็จะเป็นการเดินทางกลับเมืองฮานอยที่อยู่ไม่ห่างจากหนานหนิงมากนัก  ราว 300 กม. น่าจะได้ 

พบกันในตอนที่ 12 ครับ  จะเป็นภาพริมทางระหว่างสองเมืองนี้ หรือเส้นทางสายเศรษฐกิจระหว่างเวียดนามกับประเทศจีน 

ประเทศจีนนอกเหนือจากการสร้างทางด่วนพิเศษจากเมืองใหญ่ไปสู่ชายแดนเวียดนามแล้ว  ก็ยังสร้างทางรถไฟเชื่อมต่อกัน โดยรถไฟของจีนสามารถวิ่งเข้าไปยังประเทศเวียดนามได้ ทั้งๆที่ใช้รางต่างระบบกัน ซึ่งรถไฟของจีนมีช่วงล้อกว้างกว่ารถไฟของเวียดนาม
แต่จีนก็แก้ปัญหาด้วยวิธีการง่ายๆ 

คราวหน้าจะมาเฉลยครับว่าจีนแก้ปัญหาอย่างไร



โฟโต้ออนทัวร์
23 กันยายน 2553